Η Επίδαυρος δεν είναι ένα θέατρο ούτε ένα ταξίδι. Είναι μια εμπειρία, μια καλοκαιρινή ιεροτελεστία. Είναι μια ωραία συνήθεια που την έμαθες μικρός με τους γονείς σου, τη συνεχίζεις και θα τη μάθεις στο παιδί σου. Είναι η γιορτή της τέχνης στην Ελλάδα, μια παγκόσμια γιορτή στην οποία συμμετέχουν και υποκλίνονται ξένοι από όλη τη γη.
Κάθε χρόνο την περιμένω σαν μικρό παιδί. Θα θυμάμαι πάντα τη χρονιά κατά την οποία, μαζί με τον Δημήτρη Παπαδόπουλο (δημοσιογράφο και σύζυγο) κάναμε τα social media και την επικοινωνία του Οιδίποδα οπότε τη ζήσαμε περισσότερες ημέρες και πολύ πιο «εσωτερικά», από τις άδειες κερκίδες της προετοιμασίας και τα παρασκήνια, ζώντας τη μαγεία της αγωνίας. Δεν θα ξεχάσω τη Φιόνα Σο και πολλούς άλλους καλλιτέχνες, Ελληνες και ξένους.
Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι δεν βρίσκεις με τίποτα δωμάτιο αν δεν κλείσεις που λέει ο λόγος πριν καν βγει το πρόγραμμα, πόσο μάλλον τραπέζι για να φας στον Λεωνίδα την τελευταία στιγμή. Για τα γενέθλιά μου, στις 24 Αυγούστου, που παίζει Ικέτιδες η καλή μας φίλη Λένα Παπαληγούρα, έχουμε κλείσει από την ημέρα που ανακοινώθηκε το πρόγραμμα, και δωμάτια και τραπέζι, για να γιορτάσουμε μαζί. Όχι μόνο δεν βρίσκεις λοιπόν, αλλά γενικά έχω την αίσθηση ότι μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων του μέρους συμπεριφέρονται όπως στη Βενετία και στη Μύκονο – θα έρθουν που θα έρθουν σίγουρα όλοι αυτοί, δεν χρειάζεται κιόλας να είμαστε ιδιαιτέρως ευγενικοί ούτε να κάνουμε προσπάθεια ούτε να είμαστε υπόδειγμα φιλοξενίας. Οπότε, γενικώς έχουμε φάει αρκετή αγένεια στις κατά καιρούς επισκέψεις μας. Ας μην αναφερθούμε στις τιμές των δωματίων.
![Μια μοναδική εμπειρία στην Επίδαυρο 2](https://www.grace.gr/wp-content/uploads/2024/07/kollia.jpg)
Πάνος Κίτρου/ Μία Κόλλια